Kur Tatjana kujton fëmijërinë asaj gjerë më sot,  i bie në mend pushimet me nënën dhe babanë në bregun kroat, duke udhëtuar me tren. Vrapimi gjithë ditën me miqtë nga rruga. Një gjyshe e dashur dhe një gjysh i rreptë. Sport: gjimnastikë dhe hendboll, fleksibilitet, punë ekipore. Fëmijëria e lezetshme. Të dashurit e shkollave të mesme. Një zgjedhje e gabuar e fakultetit më solli te mikja ime më e mirë Vikica. Trajnim për linjën SOS për gratë dhe fëmijët viktima të dhunës në vitin 1996. Gratë dhe feminizmi. Krijimi i Qendrës për Vajzat në vitin 1998. Ngjitje në mal. Milica dhe Ognjen. 22 vjet të feminizmit dhe aktivizmit.

Tatjana ka filluar të luftojë për të drejtat e grave “Unë shkova në trajnimin për SOS Helpline në vitin 1996 në sajë të sugjerimit të mikut tim më të mirë. Pas trajnimit dhe njohjes së parimeve feministe të punës me viktimat e dhunës, kjo ishte mënyra e vetme e mundshme. Përvojat e grave të dhunës që dëgjova më shtynë të luftoja për jetën e grave pa dhunë. Gjatë seminarit takova gra të ndryshme të mrekullueshme nga rajoni dhe bota, më ndihmuan të mësoja dhe të rritesha, dhe feminizmi u bë pjesë e jetës sime të përditshme. Unë nuk u ktheva në reagimet, as nuk kërkova mendimet e të tjerëve, gjeta vetë veten time. Unë jam feministe e lumtur dhe e kënaqur; Unë bëj atë që dua dhe atë që besoj. Unë iu besoj grave dhe unë besoj në gra, besoj se gratë mund të bëjnë gjithçka që duan me pak mbështetje dhe solidaritet.

Projektet që Tatjana mban mend gjithmonë janë  sfidat që priti në prill 2012. Ardhja e Eve Ensler dhe Rada Boriç në Nish. Gazeta e saj të parë, me dy prej tyre dhe Ana Sofrenoviq. Mbledhja e 50 feministëve nga rajoni të cilat ishin në seminarin për Monologjët e Vaginës, të udhëhequr nga Eva. Në fund të monologut, Eva ka dalë në skenë duke e  ngritur tërë sallën me energjinë e saj, me punën e saj. Ashtu si bubullima! Ngjarja që zhvendosi të gjithë kufijtë e mi dhe të shumë të tjerëve.

Për të drejtat e grave në Serbi, Tatjana thotë që ka disa probleme si: Mbizotërimi i dhunës kundër grave si pasojë e pikëpamjes së përgjithshme se gratë janë prona e burrave. Gratë janë të ngarkuara me sistemin e vlerave patriarkale që ende është në vend. Mungesa e mbështetjes sistematike për nënat (kopshtet shtetërore nuk plotësojnë nevojat e nënave) që drejtpërdrejtë zvogëlon mundësinë që gratë të përparojnë në pozicionet vendimmarrëse si edhe në politikë. Nënat e vetme nuk njihen në sistemin ligjor.

“Fuqizimi i vajzave të reja, vajzat dhe gratë do të thotë gjithçka për mua, ky është thelbi i punës sime dhe i misionit të Qendrës për Vajzat. Mendoj se është e nevojshme që të sensibilizohen dhe të informohen edhe djemtë, pavarësisht faktit se grupi ynë i synuar janë vajzat. Të rinjtë, do të thotë fëmijët duhet të mësohen me dhembshuri, tolerancë, pranim të diversitetit dhe jo-dhunës duke filluar nga kopshti dhe gjatë gjithë shkollimit”

Projektet ku ka qenë e përfshirë Tatjana e që kanë pasur ndikim shoqëror janë:

23,609 nxënës të shkollave të mesme kanë ngritur njohuritë e tyre për parandalimin e dhunës kundër vajzave, parandalimin e trafikimit të grave dhe shëndetin e grave përmes 1,708 punëtorive edukative.

Përmes 4 shfaqjeve dhe 2 teatrove forum të Teatrit Aktivist Feminist të Qendrës për Vajzat, ne informuam popullatën e përgjithshme rreth çështjeve të dhunës kundër grave, trafikimit të qenieve njerëzore dhe të drejtave të grave.

Projekti në mënyrë aktive dhe publike kundër dhunës ndaj grave të mbështetur nga UNTR në vitin e parë, ne kemi edukuar 630 vajza në 4 qytete të Serbisë për parandalimin e dhunës dhe reagimin ndaj dhunës. Në vitin e dytë, 11 vajza do të bëhen edukatore bashkëmoshatare për dhunën gjinore dhe do të mbajnë 40 punëtori me rreth 600 bashkëmoshatarë se si të njohin dhe mbrojnë veten nga dhuna.

 Tatjana është themeluesja dhe koordinatore ekzekutive e Qendrës për Vajzat në Nish, një organizatë që fuqizon vajzat e reja, vajzat dhe gratë e reja, përmes edukimit, aktivizmit dhe krijimtarisë, që të marrin një pozitë më të mirë në shoqëri.

Uncategorized @sq